© Copyright 2017 Ingrid Oonincx

  • Facebook B&W
  • Twitter B&W
  • Instagram B&W

Donkere jaren

December 15, 2016

De jaren tachtig en negentig waren deprimerend: de Koude Oorlog, aids, hoge werkloosheid, de Golfoorlog, genocide in Rwanda, het bloederige uiteenvallen van Joegoslavië. Waarom zou je kinderen op zo’n wereld willen zetten?

 

 

Maar die oorlogen gingen voorbij, de werkgelegenheid nam weer toe, ziekten werden behandelbaar. Er waren meer positieve ontwikkelingen: mensen werden zich bewust van de kwetsbaarheid van het milieu, waren tolerant en solidair met zwakkeren. Steeds meer vrouwen braken door het glazen plafond of gingen de politiek in. Fijn, want macht is vaak beter af bij vrouwen.

 

In 2004 werd ik moeder. In 2005 volgde nog een zoon. Het waren mooie, rijke tijden en ik maakte me geen zorgen over de toekomst van mijn kinderen. Misschien was ik verblind door het moedergeluk. Ineens dringt de gedachte zich op dat we opnieuw in de donkere jaren zijn beland. Europa wankelt, Trump komt aan de macht, Wilders spint er garen bij. Veel ouderen kiezen voor zichzelf, jongeren zijn te ontmoedigd om te gaan stemmen. Religie zorgt voor meer ellende dan troost. We vervreemden van elkaar. Mensen worden buitengesloten vanwege hun afkomst of overtuiging, krijgen geen werk, verliezen het respect van anderen en zichzelf. Het is de ideale voedingsbodem voor nog meer narigheid.

 

En toch is er hoop. Ik was bij de aftrap van Bakhuis Magbaz in de Tilburgse Spoorzone. Mensen uit verschillende culturen kwamen bijeen om brood te bakken en samen op te eten. Met een dame uit Letland at ik Italiaanse focaccia met Syrische hummus. De gesprekken gingen over eten en over de mooie landen waar de deelnemers vandaan kwamen. Dit soort kleinschalige, sympathieke initiatieven geven voeding aan een positiever wereldbeeld. Moeten we vaker doen.

 

Column Ingrid Oonincx, voor het Brabants Dagblad, donderdag 15 december 2016

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

 Eerdere blogs: 

June 20, 2019

December 16, 2018

August 9, 2018

October 20, 2017

October 12, 2017

October 6, 2017

Please reload

 zoeken op tags: 
ingrid oonincx 

 

Ingrid Oonincx schreef de thrillers Pretty Boy, Medicijn, Sluipweg, Botsing en Nickname.

Daarnaast is Ingrid actief als columnist en tekstschrijver.

 UPCOMING EVENTS: 

 

10/31/23:  Scandinavian Art Show

 

11/6/23:  Video Art Around The World

 

11/29/23:  Lecture: History of Art

 

12/1/23:  Installations 2023 Indie Film Festival